Οκτώβριος

Ποια η διαφορά τους;
Πώς δημιουργούνται;
Πώς αντιμετωπίζονται;

Ορισμοί

Φόβος: Είναι το συναίσθημα που νιώθω όταν κάτι με τρομάζει και με κάνει να είμαι άβολα και δυσάρεστα κάπου. Συνήθως είναι ανάλογο με το ερέθισμα και όταν το ερέθισμα δεν ένιαι έντονο, τότε και ο φόβος μου μειώνεται.

Όταν αρνούμαστε στα παιδιά μας τα εφοδιάζουμε με γερές προσωπικότητες. Πώς σας ακούγεται αυτό;

Το «όχι» είναι απαραίτητο για να βάλουμε όρια. Ο τρόπος που λέμε το «όχι» δίνει στο παιδί το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα τοποθετήσει τον εαυτό του. Αν το «όχι» ειπωθεί ήπια θα φέρει ευγένεια και μια γερή προσωπικότητα. Αν ειπωθεί βίαια θα φέρει βία!!!

Τις περισσότερες φορές μιλάμε για τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες και τις ιδιαιτερότητές τους στον τρόπο απομνημόνευσης και διαβάσματος. Σπάνια μας απασχολεί ένα παιδί με άλλου τύπου ιδιαιτερότητες. Όπως για παράδειγμα ένα παιδί που μπορεί να  βαριέται μέσα στην τάξη και παρόλα αυτά να  ξέρει ό,τι και αν το ρωτήσουμε ή ένα παιδί που με μια ματιά μπορεί να αποστηθίσει ένα ολόκληρο κείμενο.

Διαβάστε λεπτομέριες και πληροφορίες συμμετοχής εδώ.

Η συστημική προσέγγιση στο χώρο της ψυχοθεραπείας και της συμβουλευτικής είναι ένας τρόπος αντίληψης των πραγμάτων, μια κοσμοθεωρία. Βάσει των υπαρξιακών μας ερωτημάτων αλλά και με γνώμονα το να πάμε τη ζωή μας καλύτερα μέρα με τη μέρα, η προσέγγιση αυτή κινητοποιεί τον συμβουλευόμενο να αναρωτηθεί

Σίγουρα δεν είναι εύκολο να μπαίνουμε πάντα στη θέση του άλλου και δεν χρειάζεται πάντα.
Παρόλαυτα παρατηρούμε πολύ συχνά γύρω μας ανθρώπους ή και εμείς οι ίδιοι ότι ξεκινάμε τη διαδικασία να μπούμε «στα παπούτσια του άλλου». Πότε και με ποιόν τρόπο είναι καλό να γίνεται αυτό και πότε όχι;

Τι σημαίνει:
Για να μιλήσουμε αποτελεσματικά για τo empathy  είναι καλό να δώσουμε ορισμό πρώτα:

Ξεκινούν οι ομάδες συμβουλευτικής για τους μελλοντικούς γονείς.

Συμμετέχουν ζευγάρια ή μεμονωμένοι ενήλικες οι οποίοι επρόκειτο να αποκτήσουν σύντομα παιδί ή είναι στη σκέψη τους να αποκτήσουν παιδί στο άμεσο μέλλον.

Είναι σίγουρο ότι σήμερα τα παιδιά μας είναι πολύ πιο επιφορτισμένα με υποχρεώσεις από ότι ήταν οι προηγούμενες γενιές. Ας σκεφτούμε μονάχα πως καμιά φορά το ωράριό τους δεν θυμίζει σε τίποτα ωράριο μαθητή αλλά  εργαζόμενου. Για αυτό είναι πολύ σημαντικό να έχει τη βοήθεια τη δική μας ώστε να καταφέρει να οργανωθεί και να βάλει προτεραιότητες.

Αλήθεια έχετε αναρωτηθεί πόσο και αν χρειάζονται όρια τα παιδιά μας; Μήπως στο βωμό της παιδοκεντρικής διαπαιδαγώγησης (ακούμε ό,τι πει το παιδί) καλώς «παρατάμε» τα παιδιά μόνα τους (χωρίς όρια) ή όντως χρειάζονται όρια για να μεγαλώσουν πραγματικά δημοκρατικά;