Εφηβεία:

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΦΗΒΕΙΑΣ:

Στην εφηβεία το 1ο και βασικότερο μας θέμα είναι η ΑΡΝΗΣΗ ή αλλιώς ο Νεγκατιβισμός. Κάθε άνθρωπος σε στιγμή κρίσης βγάζει αυτό που ονομάζουμε Αρνητισμό. Ο έφηβος συγκεκριμένα μέσα από αυτό αντιπαραθέτει τον εαυτό του σε σχέση με το περιβάλλον του και αυτό επειδή προσπαθεί να προσαρμοστεί. Ας το δούμε πιο αναλυτικά, Ο έφηβος (13 και πάνω) θα ήθελε να πάψει να είναι το καλό παιδί και να φέρεται «συμβατικά». Έτσι, αποφασίζει να αρνείται διάφορα πράγματα. Σε έναν έφηβο που λέει ΟΧΙ πώς ενεργούμε: Δεχόμαστε και χαιρόμαστε την άρνησή του Περιμένουμε μια καλύτερη συνεργασία γύρω στα 18, σπάνια νωρίτερα, όπου ο έφηβος είναι στην ύστερη εφηβεία. Στην ηλικία 19-20 χρονών ή κάποιες φορές 21-22 χρονών, έχουμε το στάδιο της προ-ενηλικίωσης κατά το οποίο υπάρχει και πάλι ο νεγκατιβισμός. Περιμένουμε το τέλος της κρίσης. ΤΕΛΟΣ της κρίσης, Συνήθως το πέρας της κρίσης της εφηβείας έρχεται όταν ο νέος άνθρωπος είναι έτοιμος να σταθεί στα πόδια του. Δυστυχώς, στην Ελλάδα αυτό γίνεται σχετικά αργά καθώς οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες δεν βοηθούν. Έτσι, έχουμε την κρίση να παρατείνεται μέχρι και μετά τα 25 έτη. Η άρνηση παραμένει και γίνεται βασικό χαρακτηριστικό της ενήλικής ζωής. Η ψυχολογική ωριμότητα έρχεται με την ορθή χρήση του «ναι» και του «όχι». Ας κάνουμε μια ιστορική παρένθεση του ΟΧΙ. Σαν λαός λέμε όχι γιατί κάποτε μας είχε μείνει σαν αντίδραση. Τώρα, ας μιλήσουμε για το λογιστήριο της ζωής. Λόγω του ότι είναι καλό να ξέρουμε πού και πότε θα πούμε ΟΧΙ και ΝΑΙ αντίστοιχα ας σκεφτούμε σαν λογιστήριο την ψυχολογία μας. Το νόμισμα εδώ είναι η αγάπη, το συναίσθημα, η προσφορά. Πότε θα πουμε το ΟΧΙ γιατί χρειάζεται να το πούμε και πότε θα πούμε το ΝΑΙ χωρίς να νιώθουμε υποτελείς;;; Το 2ο χαρακτηριστικό της εφηβείας είναι η ανάγκη για ανεξαρτητοποίηση. Η ζεστή και στοργική αγκαλιά είναι κάτι που ο έφηβος πια δεν το χρειάζεται. Η υπόστασή του, η προσωπικότητά του είναι αυτά που ψάχνει και αναζητάει. Η κηδεμονία και οι συμβουλές είναι δύσκολο κομμάτι για αυτόν. Τι να προσέξουμε: Αν συνεχίσουμε να μιλάμε στους εφήβους σαν να είναι παιδιά τότε δεν θα είναι εφικτός ο οποιοσδήποτε διάλογος. Ας προσαρμοστούμε και ας δεχτούμε τα πρώτα μηνύματα ανεξαρτητοποίησης. ΑΠΟΓΑΛΑΚΤΙΣΜΟΣ. Είναι ό,τι χρειάζεται ο έφηβός μας και τον ωθούμε οι ίδιοι σε αυτό. Αν ένας έφηβος δεν το θέλει είναι ΧΡΕΟΣ μας να τον ωθήσουμε. Ανεξαρτητοποίηση δεν σημαίνει αποξένωση. Σημαίνει μια υγιής καλή μετουσίωση της προηγούμενης σχέσης. Με άλλα λόγια, όταν θα ακούσουμε τη φράση « είναι δική μου δουλειά» ή «ξέρω εγώ τι κάνω», αναμφισβήτητα είναι προτιμότερος τρόπος ο διάλογος. Αν στην άρνηση του εφήβου μας δεν δώσουμε συνέχεια ή διαμάχη τότε έχουμε εξασφαλίσει την καλή κοντινότητα αλλά και ανεξαρτησία. Σε επόμενο θέμα θα συζητηθεί το πώς διατηρούμε τον διάλογο. Ένα τρίτο χαρακτηριστικό της εφηβείας είναι η τάση για απομόνωση. Ο έφηβος θέλει τη γωνία του και την ησυχία του. Στις ώρες απομόνωσής του ο έφηβος φιλοσοφεί, στοχάζεται και σκέπτεται. Σε επόμενο θέμα θα δούμε το πώς κατευθύνει την κρίση του ο έφηβος. Ένα επόμενο χαρακτηριστικό της εφηβείας είναι η ευθιξία και υπερευαισθησία καθώς και το πείσμα και η ισχυρογνωμοσύνη. Θα συζητηθούν. Τέλος, η αποφυγή σχέσεων και ο ρομαντισμός της εφηβείας είναι 2 ακόμη οξύμωρα χαρακτηριστικά της εφηβείας.