Στοιχεία αλλαγής και προτεραιοτήτων στην προ-εφηβεία

 
 
Τα παιδιά των τελευταίων τάξεων του δημοτικού είναι στην αναπτυξιακή φάση που ονομάζεται προ-εφηβεία. Η βασική λέξη αυτής της φάσης είναι η ΑΛΛΑΓΗ.
Τα βασικά στοιχεία της αλλαγής είναι βιολογικά. Αλλάζει το σώμα και όλη η εικόνα του προ-έφηβου για τον εαυτό του. Τα συναισθήματα εναλλάσσονται.  Η χαρά, ο φόβος, ο θυμός και η επιθετικότητα αλλά και η αγωνία είναι τα βασικότερα συστατικά της προεφηβικής ηλικίας. Η αμηχανία και το αίσθημα συστολής αλλά και η σύγχυση είναι ό,τι αισθάνονται τα παιδιά μας μέχρι και την ύστερη εφηβεία που πλέον φτάνει μέχρι την ηλικία των 18-20 χρονών. Οι μεταπτώσεις του συναισθήματος τα κάνουν να φαίνονται πολλές φορές αγνώριστα σε μας τους γονείς και νιώθουμε ότι μπορεί να χαθεί η επικοινωνία.
Κι όμως, τα παιδιά μας που μεταμορφώνονται σε ενήλικες μπορούν πολύ εύκολα να συνεννοηθούν αφού όλες οι προαναφερόμενες μεταπτώσεις σχετίζονται με την διαδικασία της ψυχικής ωριμότητας στην οποία έχουν ήδη μπει.
Για να καταφέρουμε την σωστή επικοινωνία μαζί τους είναι καλό όλο το σύστημα της οικογένειας να μπει σε μία διαδικασία αλλαγή προτεραιοτήτων.
Πώς αλλάζουν οι προτεραιότητες, λοιπόν; Στη συνέχεια θα αναφερόμαστε στον προέφηβο ως έφηβο.
Η αλλαγή προτεραιοτήτων όσο και αν μας τρομάζει, επιφέρει ανακούφιση. Στην οικογένεια που η εφηβεία κάνει την εμφάνισή της, το πρώτο που έχουμε να αλλάξουμε είναι την φροντίδα του εαυτού μας. Πιο συγκεκριμένα, τώρα οι γονείς είναι καλό να φροντίζουμε τον εαυτό μας . Αυτό σημαίνει ότι αφήνουμε την παιδική φροντίδα προς τον έφηβό μας και συνδιαλεγόμαστε μαζί του με πιο ενήλικους όρους. Εφόσον τα όρια τα έχουμε βάλει (μια διαδικασία που με βία φτάνει τα 12χρόνια του παιδιού) τώρα έχουμε απλά να τα απολαύσουμε. Έτσι, ξεκινάει η καλή φροντίδα του εαυτού μας. Οι έφηβοί μας όταν βλέπουν εμάς να είμαστε ήρεμοι, να φροντίζουμε τον εαυτό μας (μια ευχάριστη έξοδο, ένα καλό χόμπυ, καλή διατροφή και άσκηση) τότε εμπνέονται και οι ίδιοι και φροντίζουν τον εαυτό τους.
Μια δεύτερη σημαντική αλλαγή αφορά στο πώς θα ζητήσουμε στα παιδιά μας, αλλά σε έφηβο περίβλημα πια, να φροντίσουν το χώρο και τις υποχρεώσεις τους. Θα ήταν μοιραίο για την σχέση και την επικοινωνία μας να τους το ζητήσουμε απαιτώντας. Στον έφηβο δεν έχουμε παρά να κάνουμε ένα βήμα πιο πίσω όταν δεν θέλει κάτι. Για αυτό και το καλύτερο είναι να του δίνουμε και πάλι το παράδειγμα μιλώντας πάντα σε α' ενικό. Παράδειγμα : « Κάνω από την Κυριακή το πρόγραμμά μου ώστε να είμαι μέσα στη βδομάδα οργανωμένος. Αισθάνομαι ότι μπορεί να βοηθήσει κι εσένα κάτι τέτοιο|». Δεν ακούγεται πολύ καλύτερο από το « Κάνε ένα πρόγραμμα. Μην είσαι ανοργάνωτος»;
Ένα τρίτο παράδειγμα αλλαγής προτεραιοτήτων είναι να εμπιστευτούμε τους εφήβους μας για τις ικανότητές τους «απαλλάσσοντας» κι εμάς από μια συνεχή έγνοια που ταιριάζει σε παιδιά. Έτσι, στη βοήθεια στα μαθήματα, που απαιτεί πολύ χρόνο από εμάς, μπορούμε να τους δείξουμε εμπιστοσύνη αφήνοντάς τους να προσπαθήσουν μόνοι. Ας κάνουμε εμφανές το ότι θα είμαστε εκεί για εκείνους στη δυσκολία αλλά όχι χωρίς λόγο.
Συνοψίζοντας, η αλλαγή στις προτεραιότητες έχει δύο βασικές προϋπόθεσεις. Φροντίδα του εαυτού μας από τη μία, και εμπιστοσύνη στις δυνάμεις των εφήβων μας από την άλλη.