ΒΙΩΜΑΤΙΚΟ ΑΠΩΛΕΙΑ-ΠΕΝΘΟΣ:

 
Κατά τη διάρκεια απώλειας ή πένθους συνηθίζω να κλείνομαι στον εαυτό μου και να μην ζητώ βοήθεια νομίζοντας ότι φορτώνομαι στους άλλους.
Συνηθίζω να ζητώ βοήθεια στη δύσκολη στιγμή; Αν ναι, ανήκω στη σπάνια ομάδα των ανθρώπων που έχει καλή σχέση με τα συναισθήματά του και μπορεί να τα εκφράζει.
Ας δούμε ένα βιωματικό το οποίο θα μας βοηθήσει να αφεθούμε στην προσοχή και τη φροντίδα των ανθρώπων μας. Ας τονίσουμε ότι δεν είναι απαραίτητο να βρω την καλή φροντίδα στους ανθρώπους που περιμένω. Πολλές φορές μια καλή και ανακουφιστική φροντίδα έρχεται ακόμα και από ένα άτομο που δεν το περιμένω.
Ας δούμε το βιωματικό μας:
Ανά 3 άτομα κυρίως χωριζόμαστε. Τα δύο θα φροντίζουν το ένα με αλληλουχία ώστε να φροντιστούν όλοι. Τα δύο άτομα θα βοηθήσουν το ένα κάθε φορά να εκφράζει το πώς νιώθει εκείνη τη στιγμή. Το τι συμβαίνει στο σώμα του, να αποκτήσει επίγνωση της αναπνοής του και των εντάσεων που νιώθει. Θα τον διευκολύνουν να εκφράσει τις ανάγκες που έχει και θα μπορεί να τους ζητήσει ό,τι χρειάζεται. Οτιδήποτε. Ένα απλό άγγιγμα, μασάζ, αν τον ακούσουν. Ο καθένας έχει στη διάθεσή του 15 λεπτά. Θα σας λέω εγώ πότε αλλάζουμε ρόλους.
Επιστρέφουμε στον κύκλο μας και μιλάμε.
Εδώ θέλουμε να ενισχύσουμε την ενεργητική ακρόαση, την εμπιστοσύνη και την φροντίδα. Όπως το κάνουμε εδώ, έτσι θέλουμε να γίνει και στη δύσκολη στιγμή του πένθους ή της απώλειας.
 
Το να ζητώ βοήθεια σημαίνει ότι εμπιστεύομαι...
 
 
Βιβλιογραφία:
Αρχοντάκη, Ζ, &Φιλίππου, Δ. (2003). 205 βιωματικές ασκήσεις για εμψύχωση ομάδων. Καστανιώτης