Εργαζόμενη ή μη Εργαζόμενη Γυναίκα;

Και στις δύο παραπάνω ιδιότητες υπάρχουν μύθοι και παρερμηνείες.
Ποιος είπε ότι η γυναίκα που δεν εργάζεται είναι όντως μη εργαζόμενη;
Ποιος έβαλε την υπόνοια ότι η μη-εργαζόμενη μητέρα είναι πιο κοντά στα παιδιά της;
Γιατί να υπάρχει μόνο το μαύρο ή το άσπρο;

Για να δούμε κάποιους μύθους, λοιπόν.

Η «καλή» μητέρα, όπως και η «καλή» σύζυγος, είναι μια παρεξηγημένη έννοια καθώς αν δεχτούμε αυτόν τον διαχωρισμό σε καλούς και κακούς είναι σαν να παίζουμε κλέφτες και αστυνόμους και πρέπει πάση θυσία να πάρουμε μία πλευρά. Δηλαδή, στην περίπτωση λάθους είμαστε κατευθείαν κλέφτες; Ή αν κάνουμε το «σωστό» (αλήθεια ποιος το ορίζει;) είναι όλοι οι άλλοι οι κλέφτες;

Καταλαβαίνετε, βέβαια, ότι ένας τέτοιος διαχωρισμός είναι απλά καταστροφικός στις οικογένειες.

Μία μητέρα δεν μπορεί να είναι κακιά. Δεν αναφερόμαστε στις ψυχοπαθολογίες, φυσικά. Μία μητέρα μπορεί να είναι ανεκτική ή λιγότερο ανεκτική, συζητήσιμη ή νευρική. Πολλοί παράγοντες λαμβάνουν χώρα στη διάθεση στης μητέρας και σίγουρα ένας από αυτούς είναι ο ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ.

Θα έχετε ακούσει, κυρίως συναδέλφους μου, να μιλούν πολύ για τον προσωπικό ΧΡΟΝΟ ή ΧΩΡΟ, όπως μας αρέσει να το λέμε. Και, βέβαια, φαντάζουν όλα αυτά θεωρίες. Μη εφικτές συμβουλές «έξω από το χορό.». Ε, συμφωνώ. Πώς θα βρούμε κάτι που δεν μας περισσεύει; Είναι δυνατόν;

Αν είμαστε εργαζόμενες μητέρες, προφανώς, έχουμε τσακωθεί με τον ΧΩΡΟ ή ΧΡΟΝΟ, όπως θέλετε ας το λέμε στο εξής. Είναι αδύνατον, να βρεθεί.!! Απλά!

Για να είμαστε ευχαριστημένοι από τη ζωή μας, θέλουμε όμως να είμαστε καλοί γονείς. Πώς θα γίνει ο μαγικός συνδυασμός;

Απλά, θα δημιουργήσουμε «απόθεμα δύναμης». Έτσι το ονομάζω. Απόθεμα δύναμης δεν σημαίνει απόθεμα χρόνου!! Σημαίνει διαφορετική οπτική γωνία.

Ας το δούμε πιο αναλυτικά.

Για παράδειγμα, έχουμε ένα παιδί το οποίο είναι στην γ΄ τάξη και θέλουμε να το «ελέγξουμε» για το διάβασμά του. Προφανώς μετά τη δουλειά θα είναι αρκετά επίπονο για εμάς, να μπούμε σε αυτήν την διαδικασία. Και όμως μπαίνουμε...και με πολύ συγκεκριμένες προσδοκίες. Και πολλές φορές, ξεκινώντας για το καλό τους...καταλήγει ....για το κακό τους....Έτσι, έχουμε θυσιάσει και τον προσωπικό μας χώρο αλλά και το καλό χτίσιμο σχέσης.

Τι θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά στο παράδειγμα;

Να μην διαβαστεί το παιδί;

Να περιορίσουμε τον έλεγχο μας σε «αιφνιδιαστικούς» ελέγχους κάποιες φορές την εβδομάδα;

Να έχουμε κάποιον άλλο να βοηθά το παιδί;

Να μην έχουμε προσωπικές προσδοκίες αλλά να ακολουθούμε το ρυθμό του παιδιού μας;

ΟΛΑ αυτά και χίλιες άλλες λύσεις. Όλα είναι καλύτερα από το συνεχές διάβασμα μαζί του, το οποίο «μπουκώνει» τη σχέση μας.

Αλήθεια, μέσα στις «λύσεις» έχετε σκεφτεί τον ΠΑΤΕΡΑ;

Δυστυχώς, κάποτε, ο κλάδος της ψυχολογίας κατηγόρησε τον πατέρα σαν «απών» και η αλήθεια είναι πώς του έχει μείνει η ρετσινιά. Για κάποιες οικογένειες ο πατέρας δεσπόζει σαν τη φιγούρα του κουβαλητή, του ανθρώπου που θα στηρίξει την οικογένεια οικονομικά.

Οι μητέρες κάνουμε το λάθος να θεωρούμε ότι εμείς είμαστε αυτές που θα πρέπει να είμαστε στο διάβασμα, στα μυστικά, στην αρρώστια των παιδιών, και μάλιστα χωρίς καν να διαχωρίζουμε τα φύλα. Για παράδειγμα, ο πατέρας είναι καλό να κάνει σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στους γιους και η μητέρα στις κόρες. Στην χώρα μας, μάλλον όλα η μητέρα τα κάνει. Και αυτό με καθαρή πρωτοβουλία της. Μήπως, να δώσουμε στον πατέρα τον χώρο του; Το δικαίωμά του να συμμετέχει στην διαπαιδαγώγηση των ίδιων του των παιδιών.;

Καταλαβαίνετε από τα παραπάνω πώς τελικά όλα ανάγονται σε θέμα ζευγαριού. Αλλά δεν είναι στο θέμα μας....

Τι απολαμβάνουν οι εργαζόμενες:

• Καταρχάς το προσωπικό χαρτζιλίκι

• Τη χαρά της δημιουργίας

• Τη δυνατότητα αλλαγής των παραστάσεων σε καθημερινή βάση

• Την προσωπική καταξίωση και τη χαρά της αυτοπραγμάτωσης με την καλή επίδοση σε κάποιον επαγγελματικό τομέα

• Τη μη συνεχή ενασχόληση με τις οικιακές δουλειές και τα παιδιά

• Τον ευρύτερο επικοινωνιακό κύκλο

• Τις νέες γνωριμίες

• Την ικανότητα να οργανώνει το χρόνο με προτεραιότητες

Τι έχουν σε μικρότερο βαθμό:

• Τον προσωπικό τους χρόνο

• Το καλό μοίρασμα στους βασικούς ρόλους της ζωής μας, της γυναίκας, της συζύγου, της νοικοκυράς και της ερωμένης, της μητέρας.

• Τη μη ανάμειξη με τα χρηματικά ζητήματα, άρα και την σχετική απαλλαγή από κάποια άγχη.

• Και κατ΄επέκταση την εξασφάλιση της ηρεμίας και μια ζωή χωρία στρες

Ποιοι είναι οι μύθοι σε όλα αυτά;

Σίγουρα τα πράγματα δεν είναι έτσι ιδανικά όπως νομίζουμε για τη μη εργαζόμενη μητέρα.

Η μη εργαζόμενη γυναίκα κάνει μια πολύ σημαντική υποχώρηση στη ζωή της, καθώς, οι έρευνες έχουν δείξει ότι τα παιδιά των μη εργαζόμενων γυναικών είναι πιο ευάλωτα σε κάποια θέματα από ότι τα παιδιά των γυναικών που εργάζονται.

Συγκεκριμένα:

Πολύ απλά, οι γυναίκες που μένουν στο σπίτι αναπτύσσουν πιο εύκολα κάποιων ειδών νευρώσεις όπως:

• Το σύνδρομο ανωτερότητας: η ανάγκη οι ίδιες αλλά και τα παιδιά τους να είναι καλύτεροι σε όλα.

• Την υπερ-προστατευτικότητα: τα παιδιά είναι πολύ μικρά ακόμα και σε πραγματικά μεγάλη ηλικία.

• Τη μικρόβιο-φοβία: η μεγάλη ενασχόληση με την καθαριότητα, σε σημείο που γινόμαστε υπόδουλοι των υλικών...

• Την διαρκή εσωτερική σύγκρουση σε κατάσταση διάψευσης: ο κακή επίδοση του παιδιού στο σχολείο είναι προσωπικό πλήγμα για τη μητέρα.

Έχει αποδειχτεί από έρευνες ότι η μητέρα που δεν εργάζεται είναι ένα καθεστώς που μπορεί να προκαλέσει στα παιδιά νευρώσεις, ανασφάλειες και αργή ωριμότητα.

Τα παιδιά των μη εργαζόμενων γυναικών είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν ψυχοσωματικά συμπτώματα, νευρώσεις, άγχη και τελειομανία.

Επίσης, η μεγάλη συχνότητα επαφής με τη μητέρα «τρώει» από το καλό χτίσιμο με τον πατέρα και αυτό έχει συνέπειες αρνητικές στην κοινωνικοποίηση των παιδιών αλλά και του ζευγαριού. Τέλος, η μη εργαζόμενη γυναίκα προκαλεί μια αργή ωριμότητα των παιδιών καθώς είναι για παρατεταμένο χρονικό διάστημα «τα μικρά» τους.

Αντιθέτως, η εργαζόμενη μητέρα έχει ανάγκη να συνειδητοποιήσει την ηλικία των παιδιών της ώστε να τους δώσει πρωτοβουλίες. Αυτό βοηθά στο καλό χτίσιμο τόσο της σχέσης τους με τα παιδιά όσο και στην καλή αυτοεκτίμηση των παιδιών.

ΛΥΣΕΙΣ:

• Ας πάψει η εργαζόμενη γυναίκα να κατηγορεί τον εαυτό της για όλους και όλα.

• Ας πάψουν οι εσωτερικές συγκρούσεις.

• Η κάθε διάψευση κάποιων προσδοκιών ας μην είναι η έναρξη τύψεων.

• Η εργασία είναι αναπόφευκτα ένα δικαίωμα το οποίο κυρίως για τη γυναίκα κατακτήθηκε αιματηρά. Η γυναίκα που δεν δουλεύει έχει ασπαστεί με μεγάλη γενναιοδωρία και καλοσύνη τον δυσκολότερο ρόλο της ζωή της, το ίδιο κάνει και η εργαζόμενη η οποία αποτελεί ένα καλό πρότυπο για τα παιδιά της, πηγή έμπνευσης για το μεγάλωμά τους.

• Τέλος, μέσα σε όλα είναι ΠΟΛΥ σημαντικό να υπογραμμίσουμε πως η μαγική συνταγή για το καλό μεγάλωμα των παιδιών είναι ο ΕΡΩΤΑΣ μεταξύ των γονέων. Τα παιδιά μας παίρνουν μάθημα ζωής όταν μεγαλώνουν σε σπιτικά που οι γονείς δίνουν χώρο στη σχέση τους, τη φροντίζουν και την «ποτίζουν». Ακόμα και σε μονογονεϊκές οικογένειες, είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ η μητέρα (ή ο πατέρας, αν έχει την επιμέλεια) να έχει υγιή προσωπική ζωή, για την καλύτερη ανατροφή των παιδιών της. Είναι μύθος το ότι μια γυναίκα είναι πάνω από όλα μάνα. Είναι πάνω από όλα γυναίκα και είναι απαραίτητο να βάζει πρώτα στον εαυτό της «μάσκα οξυγόνου» και μετά στο παιδί. Μόνο έτσι μπορεί να έχει τελικά απόθεμα...και μόνο από το απόθεμα μπορούμε να δανείσουμε καλά στοιχεία...ΠΟΤΕ από το περίσσευμα.