ΕΙΣΤΕ ΕΔΩ:Αρχική / Ερωτήσεις & Απαντήσεις / Σχέση
Πως μπορώ να αντιμετωπίσω την συνήθεια του συντρόφου μου να λέει ψέμματα, ακόμα και στον εαυτό του. Και η αδερφή του κάνει το ίδιο. Δεν βλέπουν ούτε την αλήθεια της ζωής τους.
Πολλές φορές λέμε ψέμματα όταν δεν έχουμε τη δύναμη να αντιμετωπίσουμε μια πραγματικότητα που μας πονάει ή μας ξεβολεύει. Για να πάψουμε να λειτουργούμε βάσει ψεμμάτων είναι αναγκαίο να έχουμε καλή εικόνα εαυτου (αυτοαντίληψη) και να ξέρουμε ότι στις δυσκολίες υπάρχουν δικά μας πρόσωπα που μπορούν να μας στηρίξουν. Προφανώς, ο σύντροφός σου έχει μάθει να λειτουργεί με ψέμματα μέσα από το οικογενειακό του σύστημα, μια και λες ότι κάνει το ίδιο και η αδελφή του. Για να καταφέρει να βγει από τα ψέμματα, μείνε κοντά του με πρόθεση να "ξεσκεπάζεις" τα ψέμματα υπέρ της αλήθειας και όχι για να πυροδοτηθεί κάποια σύγκρουση. Στείλε του μηνύματα σε α΄ενικό.. πχ. νιώθω άβολα με το ψέμμα. Αν του μιλήσεις σε β΄ενικό ...πχ. είσαι ψεύτης, και πολύ περισσότερο αν αναφερθείς και σε τρίτα πρόσωπα...πχ. η αδελφή σου είναι ψεύτρα, το πιο πιθανό είναι να τον μπλοκάρεις με αποτέλεσμα να συνεχίζει πιο έντονα τα ψεύδη του. Είναι σημαντικό να τον κάνεις να αισθανθεί ότι το ψέμμα δεν μας "γλιτώνει" από μια δυσκολία, αντιθέτως δημιουργεί κι άλλες.
Σχόλια
Καλησπέρα σας,
επανέρχομαι με τά πό καυγά, για να σας πω ότι του έχω μιλήσει και έτσι και αλλιώς. Τίποτα δεν φέρνει αποτέλεσμα. Τα καθημερινά ψέμματα βέβαια έχουν εκλείψει σχεδόν. όμως όταν λέω ότι δεν βλέπει την αλήθεια της ζωής του εννοώ:μέχρι τα 50 του έτρωγε στη μαμά του κάθε μεσημέρι, αποκοιμιόταν στην πολυθρόνα δίπλα της, έπλενε τα ρούχα του η αδερφή του, τους έδινε αρκετά χρήματα(μένουν σε τριώροφο ο ένας πάνω από τον άλλο) και όμως παρ'όλα αυτά επιμένει ότι από τα 18 έχει φύγει από το σπίτι του. Και πήγε στην αποθηκούλα τους αρχικά καιέναν όροφο πάνω αργότερα. Ως εδώ δεν θα πείραζε αν δεν κατέκρινε άλλα παιδιά που κατοικούν με τους γονείς τους και δεν θεωρούσε τον εαυτό του ανεξάρτητο και μάγκα. Η μητέρα του έμεινε χήρα, όταν ήταν εκείνος 7 ετών και η αδερφή του 3. Ήταν δεσποτική, τσιγγούνα και σκληρή, αδερφή ανύπαντρη όπως και ο ίδιος. Και όμως διαλαλεί ότι έτσι πρέπει να μεγαλώνουν τα παιδιά, σκληρά και με το επιβάλλον του γονιού. από την άλλη δεν ανέχεται την παραμικρή υπόδειξη, νοιώθει μειωμένος. Η μητέρα του συχνά τον έλεγε άχρηστο. Ενώ φαίνεται πόσο κακό τους έχει κάνει η διαπαιδαγώγησή της την υποστηρίζει.Αυτό εννοώ ότι λένε ψέμματα στον εαυτό τους. Δεν σας είπα ότι είμαι χωρισμένη και έχω δύο παιδιά 23 και 18 ετών, αγόρια,που τα μεγαλώνω κυρίως με αγάπη.
Σας ευχαριστώ.
Γεια σας!! Πράγματι είναι δύσκολο να αντιμετωπίσετε μια ολόκληρη οικογένεια που εθελοτυφλεί. Οι ίδιοι δεν νιώθουν ότι ψεύοδνται καθώς η δική τους πραγματικότητα είναι αυτή την οποία σας παρουσιάζουν. Δηλ. ότι υπάρχει ανεξαρτησία πράγματι και ας μην είναι έτσι. Δεν έχω κατανοήσει αν ο άνθρωπος που αναφέρετε έιναι μαζί σας ή οχι. Ο χωρισμός που αναφέρετε είναι από κάποιον άλλο κύριο; Αν ναι, δώστε προσοχή στις ιδιαίτερα αυξημένες προδοκίες που κουβαλάμε με τον κάθε χωρισμό μας στην επόμενη σχέση μας. Διαχωρίστε πρώτα τις προσδοκίες που έχετε από την συμπεριφορά του κυρίου που περιγράφετε. Θα σας βοηθήσει να δείτε τον άνθρωπο στο σύνολό του και όχι από περιστατικά που αφορούν την σχέση του με την προηγούμενη οικογένειά του (τη μητέρα ή την αδελφή του). Δώστε μου κι άλλα στοιχεία...
Σας ευχαριστώ πολύ για την απάντησή σας!
Έχετε δίκιο δεν σας περιέγραψα ακριβώς την σχέση. Με τον άνθρωπο αυτό έχω σχέση 4 χρόνια, ακριβώς μόλις χώρισα. Με δική μου επιλογή ο χωρισμός.
Πράγματι στο σύνολό του είναι καλός και τον αγαπώ. Με προσέχει,μου μιλάει όμορφα(όταν δεν τσακωνόμαστε),με εκτιμά.Κολλάω σε αυτά που σας αναφέρω, γιατί υπάρχει μάλλον από μέρους του, μία αναφορά με κάθε ευκαιρία, του πως πρέπει να φερόμαστε στα παιδιά ενώ δεν έχει παιδιά, ούτε καν ανίψια, κοντινά. Εννοώ ότι, να μην διστάζουμε να συγκρουόμαστε έντονα και άσχημα με τα παιδιά μας, με σκληρά λόγια και πράξεις.Στην οικογένειά του συμβαίνει συνέχεια, αλληλοπληγώνονται με σκληρά λόγια χωρίς ποτέ να έχουν λύσει σοβαρά τους προβλήματα(η μητέρα τους είναι κατάκοιτη από κατάθλιψη). Για να το αποδεχτούν πέρασαν 3 χρόνια και πάλι δεν κάνουν τίποτα δραστικό(πχ. συχνή ψυχιατρική παρακολούθηση) παρά μόνο ανόητους καυγάδες.
Γενικώς σου κάνει το άπρο μαύρο για να αποφύγει την εξέλιξη της κουβέντας που θα αποδείκνυε ότι έχει λάθος,σε πάρα πολλά ζητήματα(πχ, "και τι θα πει καλό ή κακό", "ναι είμαι αλαζόνας και το κάνω και επίτηδες" "και ποιος σου είπε ότι πρέπει να σου λέω αυτό που θέλεις εσύ να ακούς". Συνέπεια αυτών τρομεροί καυγάδες και τώρα σκέφτομαι να ανοίξω θέμα συζήτησης γιατί φοβάμαι που θα καταλήξουμε.
Ο προβληματισμός μου είναι αν πρέπει να τον παντρευτώ, όπως έχουμε σχεδιάσει ή υπάρχει μεγάλο πρόβλημα στη σχέση και δεν θέλω να το δω από ανασφάλεια.
Με τα παιδιά μου έχει καλή σχέση αν και δεν μπορεί από την φύση του να είναι πολύ διαχυτικός και ζεστός.Όμως τα αγαπάει.Απλώς μερικές φορές πιστεύω ότι ζηλεύει σαν παιδί προς παιδί όμως και όχι σε σχέση με μένα. Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε!
Σημειωτέον ότι μου συμπαραστέκεται σε όλα και συνεισφέρει οικονομικά αν και δεν συγκατοικούμε(μόνο τα Σαββατοκύριακα,έρχεται κάθε απόγευμα μετά τη δουλειά και φεύγει το βράδυ.
Με προβληματίζει η σκληρότητά του στους καυγάδες μας,η μεγάλη ανταγωνιστικότητα που μου δείχνει σε ορισμένους τομείς και η διαφορετική στάση ζωής που έχουμε. Ή μήπως δεν έχουμε? Γιατί αισθάνομαι ελεύθερη μαζί του να είμαι ο εαυτός μου, έχουμε κοινά ενδιαφέροντα, πάμε ταξίδια, βγαίνουμε,έχουμε φίλους και επίσης τέλεια ερωτική ζωή. Ότι ακριβώς δεν ήμουν με τον πρώην άντρα μου. Ηταν όμως πιο λογικός και όχι τόσο αλλόκοτος.
Του έχω προτείνει να δούμε ειδικό,στην αρχή δέχτηκε αλλά τώρα καταλαβαίνει ότι θα είναι δύσκολα γι αυτόν και μου λεέι "όταν θα είμαι έτοιμος". Αυτό από τον Ιούλιο που είχαμε ένα φοβερό καυγά.
Τι να κάνω λοιπόν?
Σας ευχαριστώ πολύ,
συγνώμη για το μακροσκελές μήνυμά μου,
περιμένω την απάντησή σας!!
Προσωπικά πιστεύω ότι ψέμα είναι περίεργη ιστορία: Δεν είναι πάντα «λάθος» να πεις ένα ψέμα, ακόμα και αν το κάνεις πολύ συχνά ή και κάθε μέρα. Η πλειονότητα τον σχέσεων (όχι κατά ανάγκη ερωτικών, αλλά και φιλικών, επαγγελματικών κλπ..) δεν θα μπορούσαν να διαρκέσουν χωρίς να λέγονται σε κάποιο βαθμό ψέματα από όλες τις πλευρές. Στο κάτω κάτω της γραφής γιατί να «ξεβολευτεί» κάποιος αν δεν θέλει… και με ένα «μικρό» ψέμα να ισορροπήσει καταστάσεις. Και για να μην παρεξηγηθώ να κάτι απλό: Αν π.χ. μένω με την αδερφή μου στο ίδιο σπίτι και έχει πάει διακοπές με τον (τους) οποιονδήποτε και χαλάνε τα υδραυλικά σπίτι και γίνεται πανικός και μιλάμε στο τηλέφωνο και με ρωτάει όλα καλά σπίτι; Γιατί να μην πω «όλα οκ, τα λέμε όταν γυρίσεις» και να της χαλάσω τις διακοπές...
Ακόμα, π.χ. αν η ζωή κάποιου σε κάποιον τομέα, δεν τον ικανοποιεί σε κάποιο βαθμό όσο θα ήθελε, το να φαίνεται ότι εθελοτυφλεί δεν σημαίνει ότι είναι και έτσι. Ο κάθε άνθρωπος αντιδρά με τον δικό του τρόπο. Δεν νομίζω ότι υπάρχει ο δρόμος της αρετής σε αυτά τα θέματα.. που είναι ο σωστός για όλους..
--
vassilis
Υποβολή νέου σχολίου