Ερωτήσεις & Απαντήσεις


Οικογένεια (5)
Καλη σας ημερα και καλη εβδομαδα. Εχω ενα γιο 20 ετών που αρνειται να ακολουθησει την προταση του πατερα του για δουλεια. Η απάντηση του , η οποια μας αφησε αφωνους, είναι "προτιμω να πεθανω παρα να δουλεψω". Ειλικρινα τα εχασα. Ο άντρας μου θυμωσε κ τον χαρακτηριζει τεμπελη, εγω όμως νιωθω οτι κατι άλλο συμβαινει. Σε μια προηγουμενη συζήτηση με τον γιο μου, παραδεχθηκε ότι δεν του αρεσει η ιδεα να μεγαλωσει. Δεν ξερω τι να κανω, μια και ειμαι στη μεση, και πως να αντιμετωπισω άντρα και γιο. Σιγουρα παντως και οι 2 χρειαζονται βοηθεια. Ευχαριστω πολυ.

Ας τον ακούσουμε λοιπόν. Αφού το λέει ξεκάθαρα, τότε κάτι κρύβεται πίσω από την φράση του ότι δεν θέλει να μεγαλώσει. Δώστε μου στοιχεία της οικογένειας σας. ΑΝ υπάρχουν άλλα παιδιά, ηλικίες όλων σας.
Συνήθως όταν ακούμε έναν νέο να αντιμετωπίζει έτσι τη ζωή κρύβεται άγχος αποχωρισμού από την προστασία της οικογένειας, φόβος ενηλικίωσης αλλά και απαισιοδοξία για το τι συμβαίνει στην αγορά εργασίας.

<p>Ευχαριστώ πρώτα απ'ολα για την ευκαιρία που δίνεται στους ανθρώπους να πάρουν μια δεύτερη και πόσο μάλλον ειδική γνώμη για κάποια θέματα που τους απασχολουν.Η δική μου ερώτηση είναι η εξής: εχω δυο παιδια θυγατέρα και υιό  (15 και 13 χρονών αντίστοιχα).Με προβληματίζουν οι καβγαδες τους διότι δεν μπορώ να τους χειρειστώ.Ότι και να κάνω ότι και να πώ για να σταματήσει ο καβγάς είναι παραπονεμένοι και οι δύο.Η αλήθεια μεγάλωσα σε μια οικογένεια με πολλά αδέλφια , τσακωνόμασταν μεν αλλά δεν θυμάμαι να ήταν σε τέτοιο βαθμό! Στην σημερινή εποχή οι νέοι έχουν ότι σχεδόν ΄τι ζητήσουν αλλά τίποτε δεν είναι αρκετό.... Παρατηρώ έντονη ζήλια και σύγκριση μεταξύ τους.</p>
ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ ΜΕ ΕΝΑΝ ΕΙΔΙΚΟ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ

παρακαλώ στείλτε μαιλ στο sileia81@yahoo.com

Όταν μια έφηβη λέει ψέματα και το πατέρας της το έχει ανακαλύψει και η αντιμετώπιση του δεν ήταν και η καλύτερη, πώς αντιμετωπίζεται αυτή η κατάσταση;

Τα ψέμματα από τους εφήβους προς τους γονείς είναι μια πραγματικότητα από την οποία κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει. Το "μαγικό" αυτής της ηλικίας είναι η φαντασία με την οποία πλαισιώνουν το κάθε ψέμμα. Ο έφηβος που λέει τα ψεμματάκια του έιναι ένας υγιής έφηβος. Όμως η αντιμετώπιση των ψεμμάτων είναι καλό να γίνεται διακριτικά και με μια διάθεση να θριαμβεύσει η αλήθεια.

Όταν ένα κορίτσι 14 ετών το βάζεις να εργάζεται δύο φορές την εβδομάδα εντυποδιανομή για να πληρώνει το φροντιστήριο του είναι σωστό; Πώς νιώθει; Όταν βέβαια δεν είναι και τα οικονομικά του σπιτιού ιδιαίτερα καλά.

Το να δουλεύει ένα παιδί 14 χρονών είναι αρκετά σπάνιο στην σύγχρονη εποχή κυρίως αν είναι κάτοικος της Αθηνας που οι δουλειές είναι πιο περιορισμένες και οχι στην επαρχία που το κοινωνικό δίκτυο των γνωστών θα απορροφούσε το παιδί. Είναι όμως μια πολύ καλή αρχή για να συνειδητοποιήσει η έφηβη τις οικονομικές δυσκολίες της ζωής.

Σχέση (6)
<p>KALIMERA SAS.O LOGOS POU APEYTHINOMAI SE ESAS EINAI KAPOIO PROVLIMA POU ANTIMETOPIZW ME TON SYNTROFO MOU.EXEI NA KANEI PIO POLY ME TI DIKI TOU PSIXOLOGIKI KATASTASH KAI OXI ME TI DIKI MOY.THA ITHELA THN SYMVOULI SAS SE POLLES POLLES APORIES.ARXIKA THELW NA SAS PW PWS O IDIOS THELEI NA APEUTHINTHEI SE ESAS ALLA TELIKA PANTA TO METANIWNEI GIATI LEEI PWS SE ENAN PSIXOLOGO APEYTHINETE PANTA KAPOIOS POU EINAI ARRWSTOS.DEN SIMFWNO KATHOLOU MAZI TOU FISIKA.EXEI THEMA SINEXWS ME TI DOULEIA TOU DEN TOU ARESEI DEN MPOREI NA MILISEI SE KANENAN GI AYTH.KAI OTAN KAPOIOS TON RWTAEI ME TI ASXOLEITE KOLAEI KOKKINIZEI IDRWNEI KAI META EINAI MES TA NEYRA.EINAI STRATIWTIKOS.KAI OLA MA OLA TOU FTENE.TOU LEIPEI I OIKOGENEIA TOU,TOU TH SPAEI I DOULEIA TOU,DEN EXEI FILOUS,DEN EXEI HOBBY KAI EGW PAROLO POU DEN TON ANTEXW ALLO THELW NA EIMAI KONTA TOU KAI NA TON VOITHISW.SAS PARAKALW DWSTE MOU TA FWTA SAS KAI TIS GNWSEIS SAS.EYXARISTW POLI.</p>
Είμαι 26 ετών και διατηρώ μακροχρόνια σχέση με συνομήλικο μου. Είμαστε πολύ ευτυχισμένοι μαζί, συζούμε σε δικό μας διαμέρισμα κι έχουμε αρχίσει να προγραμματίζουμε τον γάμο μας. Προερχόμαστε και οι δύο από δεμένες οικογένειες, με τις οποίες διατηρούμε στενές σχέσεις. Δεν αντιμετωπίσαμε ποτέ στο παρελθόν προβλήματα αποδοχής ο ένας από την οικογένεια του άλλου, αντίθετα πιστεύω πως έχουμε κτίσει καλές σχέσεις μαζί τους και αντιμετωπίζουμε ο ένας τους γονείς του άλλου με εγκαρδιότητα και σεβασμό απέναντι στις διαφορές στη νοοτροπία και το υπόβαθρο (προέρχομαι από φιλελεύθερη οικογένεια, ενώ ο σύντροφος μου από πιο παραδοσιακή). Ωστόσο αυτές τις μέρες έχει προκύψει σημαντικό πρόβλημα μεταξύ του συντρόφου μου και των γονιών του (ειδικά με τον πατέρα του), για ένα μάλλον σχετικά ασήμαντο ζήτημα, συγκεκριμένα την επιθυμία του συντρόφου μου να αποκτήσει τετράτροχη μοτοσικλέτα. Πρόκειται για κάτι που ο ίδιος επιθυμούσε εδώ και καιρό και κατέληξε στην επιλογή του συγκεκριμένου οχήματος με κριτήριο την ασφάλεια του. Αφού πληρώσαμε την προκαταβολή, ο σύντροφος μου τηλεφώνησε στους γονείς του ζητώντας τον αριθμό τηλεφώνου ενός γνωστού τους που θα αναλάμβανε την ασφάλιση της μοτοσικλέτας. Το τι ακολούθησε, με άφησε εμβρόντητη. Ο πατέρας του έγινε έξω φρενών και αρνήθηκε να του μιλήσει. ενώ η μητέρα του άρχισε να κλαίει προσπαθώντας να τον μεταπείσει λέγοντας ότι η μοτοσικλέτα δεν είναι ασφαλής, ότι δεν την χρειάζεται, πως συμπεριφέρεται σαν ανόητος έφηβος, μέχρι ότι η κατοχή μοτοσικλέτας δεν ταιριάζει στην επαγγελματική του ιδιότητα που υποτίθεται φέρει ιδιαίτερο κύρος και επιστρατεύοντας συναισθηματικούς εκβιασμούς του τύπου «θέλεις να μας σκοτώσεις». Ο πατέρας του φώναζε από το βάθος πως δεν θέλει να τον ξαναδεί και να μην ξαναπατήσει στο σπίτι τους, ενώ η μητέρα του ζήτησε να μου μιλήσει ρωτώντας με πως του επέτρεψα να κάνει κάτι τέτοιο. Η απάντηση μου ήταν πως ήταν δική του επιθυμία και απόφαση και ότι δεν θεωρώ τον συγκεκριμένο τύπο μοτοσικλέτας ιδιαίτερα επικίνδυνο. Ο σύντροφος μου παρέμεινε ψύχραιμος χωρίς να υποκύψει στα αιτήματα τους, ωστόσο οι γονείς του ξαναπήραν τηλέφωνο στο κινητό μου, το οποίο έδωσα στον σύντροφο μου χωρίς να απαντήσω, απλώς για να επαναληφθεί το ίδιο σκηνικό. Μέχρι και στη μητέρα μου τηλεφώνησε η μητέρα του ζητώντας της να μας μεταπείσει κι επαναλαμβάνοντας της πως δεν καταλαβαίνει πως τον άφησα να κάνει κάτι τέτοιο. Στη συζήτηση που ακολούθησε μεταξύ μας, είπα στον σύντροφο μου πως ίσως να πρέπει να ζυγίσει την επιθυμία του για μοτοσικλέτα με τις επιπτώσεις που θα έχει αυτό στη σχέση του με τους δικούς του και αναλόγως να πράξει. Μέχρι το τέλος της νύχτας υπέκυψε σκεπτόμενος πως θα επιβάρυνε το ιστορικό καρδιακών προβλημάτων του πατέρας του και τηλεφώνησε στη μητέρα του απλώς για να πει κοφτά ότι θα την επιστρέψει. Ωστόσο, όπως κι εγώ θεωρώ αναμενόμενο, έχει απογοητευτεί, πληγωθεί κι εξοργιστεί με όσα διαδραματίστηκαν καθώς αντιμετωπίζει την επιστροφή της μοτοσικλέτας ως ήττα απέναντι στον παραλογισμό και τις αυταρχικές απαιτήσεις των γονιών του και πλήγμα στην ανεξαρτητοποίηση και απεξάρτηση του από τους γονείς . Ο πατέρας του είναι άνθρωπος με συγκεκριμένες πεποιθήσεις, άκαμπτος κι εγκλωβισμένος στους τύπους και στο φαίνεσθαι, αναμφίβολα όμως έχει μεγάλη αγάπη στα παιδιά του και τους έχει δώσει πάρα πολλά. Αναμένει από αυτά ως αντάλλαγμα την τυφλή τους υπακοή στις επιθυμίες του. Ο σύντροφος μου, το τρίτο και τελευταίο τους παιδί, ως χαρακτήρας είναι η χαρά κάθε γονιού, μετρημένος, σοβαρός και ώριμος, έχει από επιλογή ακολουθήσει μια πορεία για την οποία οι γονείς του νιώθουν ιδιαίτερα περήφανοι και κατά την οποία ελάχιστες αφορμές υπήρξαν για να δημιουργηθούν προστριβές. Παρά την υποχώρηση του αυτή τη φορά, έχει πεισμώσει πάρα πολύ και αρνείται να κινηθεί προς το μέρος τους για συμφιλίωση καθώς οι γονείς του είναι πεπεισμένοι πως έχει άδικο και ότι επιπρόσθετα ότι θα έπρεπε να απολογηθεί. Από την πλευρά μου, του έχω δηλώσει πως θα τον στήριζα είτε επέστρεφε είτε κρατούσε την περιβόητη μοτοσικλέτα και επίσης πως συμφωνώ ότι θα πρέπει να κινηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε ο ίδιος να δείξει στους γονείς του πόσο λάθος ήταν οι αντιδράσεις τους κι ότι έχει μεν υποχωρήσει λόγω σεβασμού και αγάπης προς τα πρόσωπα τους, ωστόσο ότι δεν τους δίνει το δικαίωμα να απαιτούν ο ίδιος να ακολουθεί την πορεία που θέλουν εκείνοι. Γνωρίζουμε πως αν δεν κινηθούμε σωστά τώρα, στο μέλλον θα οδηγηθούμε σε μεγαλύτερες συγκρούσεις που θα αφορούν σε κόκκινες γραμμές για εμάς και θέματα για τα οποία δεν θα υποχωρήσουμε. Γνωρίζουμε επίσης πως αν ο πατέρας του, και η μητέρα του σε μικρότερο βαθμό, δεν αντιληφθούν από τώρα τα όρια που θέλουμε να θέσουμε, στο μέλλον πιθανώς να κάνουν πράξεις τις απειλές τους για διακοπή σχέσεων κάτι που θα στενοχωρήσει αβάσταχτα τόσο τον σύντροφο μου όσο και τους ίδιους. Θα το εκτιμούσα ιδιαιτέρως αν μπορούσατε να με συμβουλεύσετε στα εξής δύο θέματα: 1. Με ποιο τρόπο πρέπει εγώ να σταθώ στον σύντροφο μου ούτως ώστε να μην τον παρακινώ ενάντια στους γονείς του αλλά και να τον στηρίζω σε όσα θεωρώ ορθά και σημαντικά για την ανεξαρτησία μας; 2. Ως ζευγάρι, πώς θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε την παρεμβατικότητα των γονιών του σε σημαντικά και πιο ασήμαντα ζητήματα ούτως ώστε μελλοντικά να μην οδηγηθούμε στα άκρα; Ζητώ συγγνώμη για τη μακροσκελή περιγραφή, θέλησα να δώσω μια πλήρη εικόνα της κατάστασης. Σας ευχαριστώ πολύ

Είναι σημαντικό να βάλετε ΕΝΤΟΝΑ και ΑΠΟΛΥΤΑ τα όρια στη σχέση σας και με τις 2 πλευρές γονέων. Είστε νέο ζευγάρι και είναι δύσκολο να υπάρξει μια αποτομη ανεξαρτητοποίηση από εκείνους. Όμως, για να κάνετε καλό ξεχώρισμα από τα ζευγάρια των γονέων σας, είναι καλό να τηρηθούν ίδιες αποστάσεις και και από τους 2 σας προς τους γονείς σας. Η δική σας στάση μπορεί να εμπνέυσει τον σύντροφό σας να κάνει το ίδιο και εκείνος.

Είμαι με την κοπέλα μου αρκετά χρόνια και την αγαπώ τρελά. Αλλά βλέπω ότι δεν ταιριάζουμε σε πολλά πράματα και για αυτό τσακωνόμαστε για διάφορα θέματα ειδικά τον τελευταίο καιρό.. Να κάνω την καρδιά μου πέτρα και να χωρίσουμε; για το καλό και των 2 μας;

Οι μακροχρόνιες σχέσεις, κυρίως αν γίνονται σε νεαρή ηλικία, μπορεί να οδηγήσουν σε συναισθηματικά αδιέξοδα τα οποία είναι καλό να λύνονται. Ο χρόνος δρα ευεργετικά αν και οι δύο είναι διατεθειμένοι να δουν τη σχέση να περνάει σε ένα άλλο επίπεδο. είναι σημαντικό να παραμείνετε μαζί αν θεωρείτε και οι δύο ότι μπορεί να εμπλουτιστεί η σχέση.

Ειμαι μια εργαζομενη μητερα 44χρ και μητερα τριων παιδιων μερικες φορες οταν εκνευριζομαι γινομαι ιδαιτερα επιθετικη με τα παιδια μου και δεν μπορω να ελέγξω θυμο μου .Σας παρακαλω βοηθηστεμε.Πρεπει να μαθω να ελεγχω τα νευρα μου.Σας ευχαριστω.

Γεια σας! ειναι συχνο φαινομενο μια τοσο επιφορτισμενη γυναικα να χανει την ψυχραιμια της! Ας μην το ονομάσουμε πρόβλημα, αλλά υγεία. Προφανώς ο εαυτός σας ζητάει προσωπικό χρόνο και χώρο, και όσο δυσκολο και να ακουγεται, σίγουρα υπάρχουν λύσεις!! Στείλτε μου συγκεκριμενα στοιχεια να βοηθησω...

Το θέμα σίγουρα θα σας φανεί επιπόλαιο και χαζό προς κουβέντα αλλά είναι κάτι στο οποίο έχω ατελείωτους ενδοιασμούς και φόβους. Eίμαι 32 χρονών και μετά από σχέση 1 χρόνου παντρεύτηκα μια κοπέλα με πολιτικό γάμο. Η κοπέλα είναι γλυκύτατη αλλά δεν μπορώ να προσαρμοστώ στη νέα μου ζωή. Ξερώ ότι ακούγεται ανώριμο, αλλά δυστυχώς δεν μπορώ.. τουλάχιστον όχι τώρα. Σκέφτομαι αν μπω στην διαδικασία χωρισμού, μήπως η κοπέλα έχει τρομερά προβλήματα στην ζωή της αργότερα , όπως δυσκολία στην ανεύρεση συντρόφου. Παιδιά δεν έχουμε και ούτε είχαμε σκοπό να κάνουμε βραχυχρόνια. Μήπως θα ήταν καλύτερο αφού δεν αισθάνομαι το ίδιο και δεν μπορώ να προσαρμοστώ στα δεδομένα του γάμου να της πω αυτά που σκέφτομαι?

Γεια σας!!!!!  Είναι πολύ σημαντικός ο προβληματισμός σας και πολύ ανθρώπινος. Δεν έχω πολλά στοιχεια σχετικά με το ποιά ήταν η ζωή σας πριν και ποιά μετά το γάμο αλλά θεωρώ ότι οι αλλαγές σας δεν μπορεί να είναι τόσο έντονες ώστε να υπάρχει μεγάλος προβληματισμός.

Πως μπορώ να αντιμετωπίσω την συνήθεια του συντρόφου μου να λέει ψέμματα, ακόμα και στον εαυτό του. Και η αδερφή του κάνει το ίδιο. Δεν βλέπουν ούτε την αλήθεια της ζωής τους.

Πολλές φορές λέμε ψέμματα όταν δεν έχουμε τη δύναμη να αντιμετωπίσουμε μια πραγματικότητα που μας πονάει ή μας ξεβολεύει. Για να πάψουμε να λειτουργούμε βάσει ψεμμάτων είναι αναγκαίο να έχουμε καλή εικόνα εαυτου (αυτοαντίληψη) και να ξέρουμε ότι στις δυσκολίες υπάρχουν δικά μας πρόσωπα που μπορούν να μας στηρίξουν.

Παιδί (7)
ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΘΥΜΟΥ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΠΟΦΕΥΓΩ ΞΕΣΠΑΣΜΑΤΑ ΛΕΚΤΙΚΗΣ ΒΙΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΓΙΟ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΟΛΙΣ 3 ΕΤΩΝ ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΜΑΜΑ ΜΗΝ ΜΕ ΜΑΛΩΝΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕ ΔΙΑΛΥΕΙ.ΔΕΝ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΥΧΝΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΔΕΙΧΝΩ ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑΜΕΛΕΙΑ ΑΛΛΑ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ.

Το σημαντικό είναι να μου απαντήσετε αν είστε η ίδια καλά στη σχέση σας ή τη δουλειά σας. Σε ένα 3χρονο παιδί δίνω μόνο από το απόθεμά μου και όχι από το περίσσευμά μου. ΑΝ δεν έχετε προσωπικό χρόνο, ευκαιρίες ανανέσωσης δεν θα ανταποκριθείτε στη δύσκολη ηλικία του παιδιού, το οποίο δεν παύει να ρωτάει και να "ρουφάει" τον κόσμο.

KALHSPERA.EIMAI MHTERA 2 KORITSION HLIKIAS 2Y KAI 6M ANISTIHA.APO THN ENNGYMOSINH AKOMA ANTIMETOPIZO EPITHETIKH SYMPERIFORA APO THN MEGALH MOY KORH ME XTYPHMATA PROS EMENA KAI TO MORO.XERO EPEISIS OTI EINAI ANTIDRASEIS ZHLEIAS ALLA DEN XERO POS NA TO XEIRISTO XORIS NA KANO KATI POY NA THS DEIMIOYRGISEI ALLA PROBLHMATA.XTYPAEI KAI PAIDAKIA POY SYNANDAME EKTOS SPITIOY.SAS PARAKALO PEITE MOY POS PREPEI NA ANTIDRASO.

καλησπέρα,

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΦΟΒΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ ΤΟΥ.ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟΝ ΒΟΗΘΗΣΩ?ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΤΟ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙ ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΑΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΔΕΝ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΤΟΥ ΠΛΕΟΝ. ΕΝΑΙ 7 ΧΡΟΝΩΝ.

ειναι λογική ηλικία να έχει φοβίες, αν δεν σας τις έβγαλε κατά τη διάρκεια των 4με 6 ετών. ΤΟ βασικότερο εδώ, είναι να νιώσει ότι είστε κοντά για την ανακούφισή του, αλλά όχι τόσο ώστε να του παραχωρήσετε μια θέση στο κρεβάτι σας. Δώστε μου πληροφορίες για το αν έχει αλλάξει το παραμικρό στο σπίτι, όπως ερχομός ενός παιδιού, απώλεια, αλλαγή κατοικίας, εργασίας σας κα.

Γειά σας.. έχω μια κορούλα 2χρονών και 3μηνών.Έιναι καταπληκτική!Έχει αρχίσει και μιλάει,λέει προτασούλες και τραγουδάκια. Προβληματίζομαι για κάτι..Σε γενικές γραμμές είναι υπάκουη όμως τον πατέρα της τον ακούει πιό πολύ απο εμένα. Όταν κάνει αταξία και της λέω ότι δεν είναι σωστό,αυτή συνεχίζει να το κάνει. Όταν της πεί ο πατέρας της σταματάει αμέσως. Δέν ξέρω τι φταίει. Ο άντρας μου παρόλο που της έχει αδυναμία έχει την ικανότητα να συννενοούνται μεταξύ τους. Και εγώ είμαι αυστηρή παρόλο που είναι το μονο παιδί μας{προς το παρον}είμαι σταθερή όταν της λέω κάτι,δεν αλλάζω απόψεις. Εγώ με τον άντρα μου ασχολούμαστε πολύ με την κόρη μας τησ μιλάμε πολύ,της εξηγάμε...Την μεγαλώνουμε μόνοι μας, και δεν είναι κακομαθημένη. Πάει και σχολείο βέβαια,μέχρι το μεσημέρι. Μετα το μεσημέρι ασχολούμαστε αποκλειστικα με αυτήν..Θα ήθελα να ήταν και με έμενα τόσο υπάκουη όσο και με τον πατέρα της..συμφωνώ με το ότι τα παιδιά υπακούνε σε αυτούς που τους εμπνέουν, αλλά δεν θέλω να το παραδεχτώ.. Ευχαριστώ..

Καλησπέρα και συγγνώμη για την αργοπορημένη απάντηση. Βεβαίως τα παιδιά εμπνέονται, αλλά μην ξεχάσετε ότι η κόρη σας αυτή την περίοδο μέχρι και τα 5 της σιγά σιγά προσπαθεί να χτίσει την ταυτότητά της του φύλου της. Έτσι, είναι λογικό να κάνει με τον μπαμπά μια άλλου τύπου συμμαχία.

Όταν παίζουμε με την 5χρονη κόρη μου την αφήνω να με κερδίζει ενώ ο άντρας μου θεωρεί ότι είναι λάθος και δεν το κάνει ποτέ. Ποιος έχει δίκιο;

Και οι δύο καθώς ένα παιδί 5 ετών ξέρει πλέον ότι δεν μπορεί να κερδίσει ένα ενήλικο αλλά νιώθει όμορφα και αυξάνεται η αυτοπεποίθησή του όταν το «καταφέρνει!».

Η κόρη μου είναι 3 ετών και φοβάται υπερβολικά τους ξένους ακόμη κι όταν είμαι εγώ μπροστά. Τι να κάνω;

Είναι η αρχή της νέας της αναπτυξιακής φάσης, στην οποία αναμένετε να τη δείτε να ξυπνάει στον ύπνο της ή να φοβάται πράγματα και καταστάσεις που μέχρι πριν την άφηναν τελείως αδιάφορη.

Από την ημέρα που γέννησα έχουν εγκατασταθεί στο σπίτι μας τα πεθερικά μου. Ο γιος μου είναι τώρα 3 ετών και συνεχώς έχουμε συγκρούσεις για το πώς πρέπει να τον μεγαλώνω. Δεν θέλω να καβγαδίζουμε μπροστά στο παιδί. Τι να κάνω; Τι να τους πω;

Καλό είναι κάνετε τώρα κάποιες διορθωτικές κινήσεις καθώς είναι ήδη 3 χρόνια που μέσα στο σπίτι υπάρχουν πολλές απόψεις για το μεγάλωμα του παιδιού. Μία καλή αρχή είναι να μιλήσετε οι 4 σας , εσείς, ο σύζυγος και τα πεθερικά σας,

Γενική Κατηγορία (1)
<p>Είμαι 45 ετών και έκανα χρήση αντικαταθλιπτικών γιά 3 χρόνια και μέχρι πριν 3 μήνες. Αρχισα την θεραπεία λόγω επαγγελματικών προβλημάτων. Τις τελευταίες μέρες έχω αρχίσει και έχω πάλι έντονα τα συμπτώματα του στρές και φτάνω πολύ κοντά σε κρίση πανικού. Προσπαθώ να το αντιμετωπίσω αλλά παθαίνω αρυθμίες πολύ έντονες, έχω ταχυκαρδίες (μέχρι 130 παλμούς)και έντονες εξάψεις καθώς και πολύ έντονα συναισθήματα απελπισίας. Δυστυχώς συνήθως το παθαίνω μέσα στον ύπνο μου και τις Κυριακές όταν συνειδητοποιώ ότι έρχεται η Δευτέρα και πρέπει πάλι να αντιμετωπίσω τις υποχρεώσεις μου. Επιπλέον έχω έντονο στρές και με τους γονεις μου οι οποίοι είναι υπερήλικες και με άνοια (ο πατέρας μου). Δεν μένω μαζί τους αλλά είμαι μοναχοπαίδι και δεν υπάρχει άλλος να τους φροντίσει. Και επιπλέον λόγω της κρίσης έχασα όλα μου τα χρήματα προσπαθώντας να στηρίξω την δουλειά μου (σχεδόν 1 εκ ευρώ). Χρειάζεται τίποτε περισσότερο γιά να αυτοκτονήσω?</p>

Θα ήταν βεβιασμένο να παραιτηθεί κάποιος όταν αντιμετωπίζει προβλήματα. Από ότι καταλαβαίνω έχετε μάθει να ανταπεξέρχεστε στα δύσκολα, οπότε σίγουρα δεν ταιριάζει σε σας η σκέψη αυτοκτονίας. Θα θέλατε να μου δώσετε πιο προσωπικά στοιχεία ώστα να μπορέσουμε να βρούμε και πρακτικές λύσεις μαζί;
Χρησιμοποιήστε το μαιλ για την αποστολή προσωπικών στοιχείων.

Αναζήτηση σε Blogs & Forums

  • Αναζήτηση σε Blogs & Forums που πραγματεύονται θέματα που αφορούν την οικογένεια!
  • Λείπει κάποιο blog ή Forum που ξέρετε; Στείλτε το μας!
  • Δείτε την λίστα με Blogs & Forums!

    • Δεν υπάρχουν προσεχή γεγονότα
    Εισέλθετε στο PsychFamily.gr ή εγγραφείτε για να υποβάλετε την εκδήλωση σας!
    Add to iCalendar
    τρέχον μήνας
    όλες οι εκδηλώσεις

    Μείνετε ενημερωμένοι σχετικά με τα τευλευταία νέα του PsychFamily.gr

    ΨHΦΟΦΟΡΙΑ


    //